One Direction

Rozdział V 
                                                        ~~~ Angelina~~~
- Będziemy tam jechać jakieś 2 godziny więc może w coś pograjmy - zaproponował Harry. - Może... w pytania. Każdy zadaje jedno pytanie komu chce. Osoba pytana po udzieleniu odpowiedzi pyta. Ja zaczynam. No to... Nina... - to nie było zbyt zaskakujące że właśnie ją wybrał. Chwile myślał <a przynajmniej udawał że to robi ponieważ mam taką teorię że on nie ma mózgu nawet próbowałem go kiedyś zaciągnąć do lekarza żeby się upewnić ale nie dał się namówić ale na pewno dam radę> po czym zapytał - Masz chłopaka?
- Nie - odpowiedziała od razu. - Harry. Kim jesteś z zawodu?
- Wokalistą razem z Niallem w boysbandzie - odpowiedział bez namysłu. - Nina. To samo pytanie. 
- Jeszcze chodzę do szkoły. Harry. W jakim boysbandzie?
- One Direction - nastała chwila milczenia. 
- Harry powinieneś teraz pytać - zniecierpliwiła się po chwili Nina. 
- Większość dziewczyn zaczęłaby piszczeć lub coś takiego. 
- O! Wow ! Jesteście z One Direction !?! Zawsze marzyłam, żeby was poznać! Mam wszystkie wasze płyty w domu! Podpiszecie mi się na koszulce ? - zaczęłam naśladować prawdopodobną reakcje nastolatek z udawanym entuzjazmem machając w dziwaczny sposób rękami. Wszyscy wybuchnęli niepohamowanym śmiechem. 
- No dobra to teraz Angela. Więc jak długo tu mieszkasz? - zapytał po chwili loczek.
- Szczerze ? To ... Dokładnie jeden dzień - odpowiedziałam. - Niall. Co lubisz robić prócz śpiewania ? 
- Grać na gitarze. Angela. Jakie masz talenty?
- Talenty? Chyba żadnych - odpowiedziałam. 
- Piii. Kłamstwo - powiedziała Nina. - Masz wiele talentów. Jeszcze nie spotkałam osoby z tyloma. Mam wymienić ? - Niall i Harry pokiwali głowami. Ja zaprzeczyłam ale nikt mnie już nie słuchał. - Świetnie malujesz, tańczysz, pozujesz do zdjęć, a zapomniałabym jeszcze o parkourze, sztukach walki. Oczywiście jeszcze świetnie posługujesz się językiem migowym. Ale oczywiście jest jeszcze kilka talentów. Jesteś najlepszym człowiekiem jakiego w życiu poznałam. Więc nawet nie waż się mówić, że nie masz talentu - zakończyła odwracając się do mnie. Siedziała z przodu obok kierowcy, a ja z tyłu razem z Niallem. 
- Ilu ciekawych rzeczy można się dowiedzieć  - powiedział blondynek. - Skoro na to pytanie odpowiedziała Nina ona pyta. 
-  No dobrze. Harry. Jak zostaliście zespołem ? 
Harry zaczął opowiadać po skończeniu Nina i loczek pytali o coś siebie nawzajem. Są tak słodcy. Oby byli razem. Nina nie miała chłopaka dłużej niż kilka miesięcy. Zawsze okazywało się, że to była pomyłka. Może tym razem będzie inaczej. Włożyłam jedną z słuchawek do ucha i włączyłam jakieś polskie piosenki. Patrzyłam przez okno, gdy nagle poczułam, że ktoś bierze drugą słuchawkę. Niebieskooki przesiadł się na środek i chwile słuchał muzyki. 
- Po jakiemu to ? - zapytał
- Po Polsku.
- Rozumiesz coś ? 
- Ona jest Polką - powiedziała Nina patrząc na  niego z miną typu ,,nie zauważyłeś? przecież to oczywiste". Chłopak popatrzył na nią, a później na mnie. 

Wpatrywał się we mnie tymi dużymi niebieskimi oczami. Przez co poczułam się trochę skrępowana, więc zakryłam twarz włosami i odwróciłam się w stronę okna. Czułam, że cała się rumienię. Nienawidzę tego. Chłopak nadal słuchał ze mną muzyki. 
- Przetłumaczysz ? - zapytał w końcu, gdy leciała piosenka Palucha ,,kolor melanż" 
Zaczęłam tłumaczyć gapiąc się w okno:

Mamy sny, które męczą

I te co chcemy spełnić

Pierwsze to codzienności

Drugie to cel odległy

Kolor melanż zabarwił charaktery

Ukształtowani w całość 

Zanim życie zrozumiemy.

Dlaczego potrafię ci pomóc

Nawet jeśli jesteś obcy

To cecha pochodzenia z bloków

Gdzie ból co dzień jest widoczny

Tu nikt nie jest gorszy

Nigdy miarą nie był portfel

Proszę zejdź nam z oczu

Jak chcesz być życia jurorem

Czuję się lepiej, jak wracam na stare śmieci

Tych przy sklepie wciąż telepie

Którąś dekadę tak leci

Dorzucam im piątkę do flaszki

A może piątkę do grobu

To nie jest istotne

Nikt nie zna na szczęście sposobów

- Szczere. Podoba mi się - skomentował, a ja po prostu spojrzałam mu w oczy. Nie wiedziałam co powiedzieć, więc spuściłam oczy i pokiwałam głową.

Dlaczego zawsze to robię, gdy ktoś spojrzy mi w oczy? Czułam, że nadal się we mnie wpatruje. Popatrzyłam przez okno. Słyszałam jak Nina i Harry rozmawiają, a Niall nadal słuchał ze mną muzyki. Nie wiem jakim sposobem, gdy zamknęłam oczy zasnęła. Śnił mi Damianek. Jego niebieskie oczy były podobne do tych Nialla. Dlaczego o tym pomyślałam ? Przytulił mnie i powiedział, że mnie kocha tak jak przy naszym pożegnaniu. Jednak nie byliśmy na świetlicy tylko przy jakiejś ulicy. Zaczął przechodzić przez ulicę wtedy zobaczyłam nadjeżdżający samochód. Kiedy był kilka centymetrów od chłopczyka gwałtownie się obudziłam krzycząc ,,Damian". Zakryłam usta dłonią.
- Angela wszystko w porządku ? - zapytał blondyn otwierając drzwi od samochodu po mojej stronie. Trzymał moją rękę, którą natychmiast zabrałam. Otarłam łzy już swobodnie spływały po moich policzkach. 

- Przepraszam - powiedziałam. Czułam się idiotycznie. Co ja w ogóle robię? Płacze z powodu jakiegoś głupiego snu ? 

- Hej, spokojnie - ręką dotknął mojego policzka i otarł łzę. 

- To był tylko zły sen. Już wszystko dobrze - próbowałam się pocieszyć. Dopiero teraz zrozumiałam jak bardzo brakuje mi tego małego chłopca. Nie mogłam spojrzeć w oczy Nialla. Wiedziałam, że spowodowałoby to kolejną fale łez. Rozejrzałam się. Byliśmy sami w samochodzie.

- Gdzie Nina i Harry ? - zapytałam.
- Dopiero co przyjechaliśmy. Powiedziałem im, żeby już poszli nad jezioro, a ja cie obudzę - wyznał.